عضو هیات علمی دانشگاه گفت: مدیران سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها مقصران اصلی هستند كه برای انتخاب مدیران روابط عمومی دقت و اهمیت لازم را نمی‌دهند و این خود موجب انتخاب افراد غیر متخصص برای سمت مدیر روابط عمومی می‌شود.

مهدی روحانی درباره‌ی نداشتن كاركرد و خروجی مثبت و موثر توسط برخی روابط عمومی‌سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها گفت: به اعتقاد من مدیران عالی سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها نسبت به نقش روابط عمومی‌ها وجایگاه آن‌ها توجیه نیستند و همین عامل خود باعث می‌شود تا در انتخاب مدیر روابط عمومی‌دقت لازم را نداشته باشند و سلیقه‌یی اقدام به انتخاب مدیران كنند.

وی ادامه داد: با انتخاب افراد غیر متخصص و بی تجربه در این سمت كه با این حوزه آشنایی كامل ندارند، روابط عمومی‌ها كاركرد معقول و مثبت در سازمان نخواهند داشت.

به گفته‌ی او آشنایی با حرفه‌ی روز نامه‌نگاری از دیگر فاكتورهایی است كه برخی مدیران روابط عمومی فاقد آن هستند.

وی معتقد است: در حوزه‌ی روابط عمومی‌افراد آگاه و متخصص داریم؛ ولی متاسفانه از آن‌ها در جاهایی كه در حوزه‌ی تخصصی شان نیست، استفاده می‌شود و این خود موجب می‌شود روابط عمومی‌ها كاركرد موثری نداشته باشند.

این استاد دانشگاه در بخشی از سخنان خود گفت: روابط عمومی‌ها فقط به انتقال اخبار مثبت سازمان می‌پردازند و انتظار دارند كه رسانه‌ها نیز هم‌سو با آن‌ها و در راستای این هدف حركت كنند؛ بنابراین وقتی آن‌ها از سازمان انتقادی می‌كنند، روابط عمومی‌ها نمی‌توانند، بپذیرند بنابراین در برخورد با آن‌ها سلیقه‌ای عمل كرده و آن‌ها را گلچین می‌كنند.

روحانی در ادامه با بیان این كه حركت‌های خشك و خشن سازمان توسط روابط عمومی‌ها تلطیف می‌شود، اظهار داشت: این كار از طریق شگردهای مدیران روابط عمومی ‌صورت می‌گیرد؛ بنابراین باید به حرفه‌ی روزنامه نگاری نیز آشنایی داشته باشند. این در حالی است كه متاسفانه روابط عمومی‌های برخی سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها فاقد این تخصص هستند؛ بنابراین در عملكرد خود موفق نخواهند بود.

::به نقل از ایسنا::

یك مدیر روابط عمومی معتقد است: متاسفانه شاهدیم كه در حال حاضر در روابط عمومی‌ها دانشجویان رشته‌های دیگر یا كسانی كه به این حوزه مرتبط نیستند، مشغولند؛ به تعبیر دیگر، آموزش صحیحی در روابط عمومی‌ها وجود ندارد.

عبدالله نصیری - مدیر كل روابط عمومی ‌و حوزه‌ی ریاست سازمان حج و زیارت - درباره‌ی دلایل نداشتن كاركرد موثر و مناسب روابط عمومی ‌سازمان‌ها و وزارتخانه‌ها، مهم‌ترین عامل را نداشتن تعریف مشخصی در این حوزه برشمرد و اظهار داشت: مدیر روابط عمومی، ‌باید بر دانش اطلاع‌رسانی مسلط بوده و اطلاعات كاملی داشته و از طرفی به لحاظ تحصیلات آكادمیك نیز آمادگی لازم را داشته باشد.

او در ادامه با بیان این كه در اكثر روابط عمومی‌ها اهمیتی را كه باید مدیران دستگاه‌ها به روابط عمومی‌ بدهند، وجود ندارد و درواقع روابط عمومی‌ها جایگاه واقعی خود را ندارند، اظهار داشت: مدیران روابط عمومی‌ها باید با رییس سازمان در ارتباط باشند و این در حالی است كه جایگاه روابط عمومی‌های ما در نمودار تشكیلاتی سازمان به درستی تعریف نشده است.

نصیری با تاكید بر این كه در روابط عمومی‌های ما سلیقه‌یی عمل شده و الگوی درستی وجود ندارد، اظهار داشت: در روابط عمومی‌ها هر كسی به سلیقه‌ی خود عمل می‌كند و متاسفانه به لحاظ ارتباط با مردم یا عملكرد الگوی صحیح روابط عمومی‌ها اعلام نشده است؛ تا همه بر اساس آن عمل كنند.

وی ادامه داد: برخی از مدیران روابط عمومی ‌با دانش و حرفه‌ی دیگری وارد این حوزه شدند و هر كسی اخبار و گزارش‌های خود را سلیقه‌یی اعمال می‌كند و كسی كه در سازمان تخصص مناسب نداشته باشد، به این حرفه گمارده می‌شود.

او تعریف صحیح از روابط عمومی‌ها را مهم‌ترین راهكار در این زمینه برشمرد و اظهار داشت: باید برای هر موضوعی از وظایف روابط عمومی‌ الگوسازی كرد.

به‌گفته‌ی نصیری، متاسفانه در كشورمان روابط عمومی‌ را با تبلیغات اشتباه گرفته‌ایم و این در حالی است كه مدیران روابط عمومی‌ها باید علاوه بر شناساندن سازمان و وظایف آن، دارای تحصیلات و مدارك دانشگاهی نیز باشند.

وی با اشاره به این كه مسوولان سازمان‌ها به روابط عمومی‌هایشان اهمیت چندانی نداده و كمترین بودجه را به این حوزه اختصاص می‌دهند، ابراز داشت: روابط عمومی‌، باید زیر نظر مستقیم رییس دستگاه باشد و در همه‌ی جلسات رسمی ‌سازمان خود حضور داشته باشد؛ در حالی كه متاسفانه روابط عمومی‌های ما در این بخش غایبند و حضوری ندارند.

::به نقل از ایسنا::

مدیر مسوول روزنامه‌ی اسرار گفت: مدیریت اخبار در مواقع بحرانی باید توسط رسانه‌ها انجام شود و مسوولان نیز حق دخالت در این امر را ندارند، بلكه باید به ساماندهی امور حادثه بپردازند.

جلیل مقدم، اظهار داشت: با توجه به این كه حوادث طبیعی و غیر طبیعی در كشور ما بسیار رخ می‌دهد و اطلاع‌رسانی در این مواقع اهمیت بالایی دارد، اما متاسفانه تاكنون درباره‌ی مدیریت اخبار در شرایط بحرانی اقدامی نشده است.

او افزود: وقتی حادثه‌ای مانند سانحه‌ی هوایی در كشور روی می‌دهد، به دلیل این كه به سازمان یا نهاد خاصی مربوط می‌شود، به طبع جهت‌گیری‌های خبری نیز متفاوت است؛ به عنوان نمونه، در سانحه‌ی اخیر فرودگاه مشهد از یك سو خبر باید طوری مدیریت می‌شد كه انعكاس بیرونی لطمه وارد نكند، بنابراین به طور طبیعی سعی می‌شد سانحه بسیار بزرگ جلوه داده نشود.

مقدم ادامه داد: از سوی دیگر، دوری محل وقوع حادثه از مركز سبب شده بود كانال‌های متعدد ارتباطی به اخبار حادثه دسترسی پیدا كنند و هر كسی بدون در نظر گرفتن ملاحظاتی كه در بطن حادثه موجود بود، به بیان وقایع آن می‌پرداخت؛ در نتیجه ما با خبرهای ضد و نقیض از سوی مسوولان و سایر افراد حاضر در صحنه مواجه بودیم.

به عقیده‌ی وی ارایه‌ی اخبار هدایت شده در مواقع بحرانی از سوی مسوولان سنت اشتباهی است كه باید اصلاح شود؛ چرا كه مدیریت اخبار باید توسط رسانه‌ها انجام گیرد تا از اعمال سلیقه یا آنچه كه مسوولان می‌خواهند افكار عمومی از جزییات یك حادثه بدانند جلوگیری شود.

این مدیر مسوول روزنامه تصریح كرد: شیوه‌های اطلاع‌رسانی ما در مواقع بحرانی باید بازنگری شود تا وقتی سانحه‌ای مانند سانحه‌ی هوایی اخیر روی می‌دهد، مسوولان و رسانه‌های ما زیر سوال نروند؛ چراكه در این سانحه علاوه بر بی‌دقتی مسوولان، رسانه‌های ما نیز دچار خطا شدند و بدون توجه به ابعاد حادثه هر آنچه را كه مسوولان بیان كردند، به بازتاب آن پرداختند.

او گفت: وقتی حادثه‌ای در كشور رخ می‌دهد، وظیفه‌ی رسانه‌ها بازتاب عینی اخبار است و اگر مسوولان نیز دچار اشتباهی شوند، باید آن را گوشزد كنند؛ بنابراین نباید مسوولان در مواقع بحرانی طوری عمل كنند تا سبب بی‌اعتمادی مردم شوند و توجه آن‌ها را به سوی منابع بیگانه جلب كنند.

مقدم در پایان خاطرنشان كرد: مسوولان باید در مواقع بحرانی اجازه دهند مدیران رسانه‌یی وظایف خود را در زمینه‌ی اطلاع‌رسانی انجام دهند؛ چرا كه هیچ مقام مسوولی به جز افراد رسانه‌ حق دخل و تصرف در اخبار را ندارد و از سویی اصحاب رسانه‌ها نیز این آزادی را احساس كنند كه اگر اخبار را به طور واقعی و صحیح به اطلاع مخاطبان خود رسانند، آسیبی نمی‌بینند.

::به نقل از ایسنا::

به گفته‌ی یك مدرس ارتباطات، سیستم تمركزگرایی، ناكارآمدی مطبوعات محلی را دامن زده است؛ چرا كه تمامی ‌امكانات و مراكز آموزشی رسانه‌ها در مركز یعنی شهر تهران جمع شده و سایر شهر و استان‌ها از امكاناتی مانند تكنولوژیكی، سازمان رسانه‌یی یكپارچه و نیروی انسانی متخصص بی‌بهره مانده‌ و نسبت به مركز حالت دست دومی‌ پیدا كرده‌اند.

دكتر اسماعیلی قدیمی‌ اظهار داشت: كشور ما به دلیل شرایط تاریخی و جغرافیایی خاصی كه در منطقه‌ی خاورمیانه دارد، حالت ویژه‌ای در قلمروهای فرهنگی، سیاسی و اجتماعی به خود گرفته است كه می‌توان از آن با عنوان تمركزگرایی یاد كرد.

او افزود: در واقع این تمركزگرایی انحصار قدرت در دست یك مجموعه و گروه خاص را به دنبال دارد و سبب ایستایی و كم تحركی در جامعه می‌شود؛ بویژه در نهادهای فرهنگی و سیاسی و اقتصادی این امر تبعات بسیاری را بر جا می‌گذارد.

این مدرس ارتباطات خاطرنشان كرد: این امر را می‌توان در عرصه‌ی رسانه‌ها نیز پیدا كرد، چرا كه آن‌ها نمی‌توانند مجزا از شرایط حاكم بر محیط خود عمل كنند؛ بنابراین ما در دنیای رسانه‌یی شاهد الگوی مركز پیرامونی هستیم، به عنوان نمونه مطبوعات بزرگ با پشتوانه‌های قوی در مركز قرار دارند، اما مطبوعات ضعیف‌تر در پیرامون قرار می‌گیرند كه این شرایط را می‌توان در مقایسه با وضعیت مطبوعات سراسری و محلی ما به وضوح دید.

به عقیده‌ی مدرس ارتباطات دانشگاه علامه طباطبایی، به طور طبیعی فرآیندهای رسانه‌یی در استان‌ها بسیار كندتر از مركز است و بیشتر دچار سنت‌زدگی هستند و در واقع بردباری كمتری نسبت به نقد اجتماعی وجود دارد.

قدیمی ‌خاطر نشان كرد: هر اندازه میزان آگاهی، سواد و تخصص در یك منطقه‌ كمتر باشند، به همان میزان نقدپذیری افراد نیز كاهش می‌یابد؛ بنابراین طبیعی است مسوولان محلی نسبت به نقد عملكرد واكنش نشان دهند؛ چرا كه نسبت به كاركرد رسانه‌ها شناخت و درك صحیحی ندارند.

به عقیده‌ی وی با توجه به شرایط حاكم، مطبوعات محلی از وضعیت مطلوبی برخوردار نیستند؛ چرا كه افرادی كه به انتشار نشریات محلی اقدام می‌كنند، به دنبال كسب اهداف آنی و زودگذر خود هستند تا این نشریه‌ ابزاری برای افزایش و ارتقای سطح آگاهی‌های آن منطقه باشد.

::به نقل از ایسنا::

به اعتقاد یك محقق و پژوهشگر وبلاگ‌ها، یكی از مشكلات اصلی ما در فضای اینترنت ایرانی و فارسی رعایت نشدن كپی رایت است.

حمید ضیایی‌پرور، پژوهشگر وبلاگ و مدیر سایت "خبرنگار"، گفت: « بحث كپی رایت در وبلاگ‌ها یك بحث فرعی‌تر و زیر شاخه‌ی اصلی كپی رایت در محیط سایبر و فضای مجازی و اینترنت است، بنابر‌این كپی رایت در وبلاگ‌ها جدای از بحث مولف و كپی رایت در محیط اینترنت نیست.»

این دانشجوی دكترای تخصصی علوم ارتباطات، اظهار داشت: « متاسفانه در داخل كشور، ما هنوز از حقوق و تكالیف خود نسبت به مساله‌ی كپی رایت آگاه نیستیم، همچنین در بحث كشوری، ما به قانون جهانی كپی رایت نپیوسته‌ایم و هیچ مرجع و منبع قانونی برای مراجعه‌ی خسارت دیدگان از این موضوع وجود ندارد و هیچ تجربه‌ی عملی نیز وجود ندارد كه كسانی كه حقوق‌شان در این زمینه نقض شده، چه كاری می‌توانند انجام دهند؟»

وی با بیان این كه موضوع كپی رایت در وبلاگ‌ها طی یك سال اخیر جدی تر شده، عموم وبلاگ نویسان را به سه گروه تقسیم بندی كرد و گفت: « گروه اول در اصطلاح ارتباطات منابع اولیه، (primary sources ) نام دارند كه تولید كننده‌ی واقعی وبلاگ‌ها هستند كه وبلاگ در واقع منععكس كننده‌ی نوشته‌های صد درد صد تولیدی آن‌هاست.»

وی افزود: « گروه دوم از وبلاگ‌نویسان صرفا به دیگران لینك می‌دهند، یعنی از طریق لینك دادن، نقش راهنمایان اینترنت را ایفا می‌كند و به دیگران می‌گویند كه چه كسی چه چیزی را در كجا نوشته اند و افراد به محض كلیك كردن روی لینك به منبع و همان متن با آدرس اصلی خود دسترسی پیدا می‌كنند.»

وی همچنین گفت: « گروه سوم كه مورد نظر ما در بحث كپی رایت هستند، عینا مطالب دیگران را كپی می‌كنند و صرفا خود را به ذكر این كه مطلب از كدام منبع برداشته شده است، بسنده می‌كنند، حتی بعضی افراد منبع را نیز ذكر نمی‌كنند،‌ زیرا به صورت اتوماتیك در وبلاگ‌ها نام نویسنده‌ی آن‌ها بحث می‌شود و مشخص نمی‌شود این فرد مطلبی را كپی كرده است.»

به گفته‌ی وی، اتفاق دیگری كه در حال حاضر رخ می‌دهد این است كه چندین دست یك مطلب كپی می‌شود، به طوری كه نفر دوم كه مطلبی را كپی می‌كند، كسی كه بار اول ان را كپی كرده را به عنوان تولید كننده‌ ذكر می‌كنند. بنابر این مطالب در وبلاگ‌های مختلف چند دست می‌چرخد و منبع اولیه گم می‌شود، حتی گاهی اوقات افراد به منابعی لینك می‌دهند كه خود آن منابع مطلبی را سرقت كردند.

ضیایی پرور افزود: « حال بحث اساسی اینجاست كه كسانی كه تولید كننده‌ی مقاله و منبع اصلی هستند، چنانچه سرقتی راجع به مطالب شان صورت گیرد، چه حق و حقوقی دارند و به چه مرجعی می‌توانند اعلام شكایت و خسارت كنند ؟ و اگر بخواهیم اصول اخلاقی و حقوقی را بر فضای وبلاگ‌های فارسی در زمینه‌ی كپی رایت حاكم كنیم، چه روالی باید طی شود ؟»

وی اظهار داشت: « وبلاگ‌های فارسی، رسانه‌ی حاكم بر فضای اینترنت فارسی هستند، یعنی اگر در مورد اینترنت فارسی بحث می‌شود، در واقع بخش اعظم این محتوا توسط وبلاگ‌ها تولید می‌شود. برخی معتقدند كه چون در وبلاگ‌ها خاطرات شخصی وجود دارند و یا مطالب با ارزشی در آن‌ها نوشته نمی‌شود، بحث كپی رایت نمی‌تواند در مورد آن‌ها مصداق پیدا كند، ولی مساله این است كه اگر محتوای وبلاگ‌ها بی‌ارزشند، چرا مطالب آن‌ها كپی و سرقت می‌شود ؟ پس فردی كه مطالب را سرقت می‌كند،‌ به ارزش محتوای تولید شده واقف است، بنابراین درون محتواهای تولید شده در اینترنت،‌ قطعا قطعات الماس و طلایی وجود دارد كه افرادی آن‌ها را شناسایی، سرقت و در وبلاگ خود منتشر می‌كنند.»

وی ادامه داد: « وبلاگ‌ها دارای مطالب با ارزش و پرمحتوایی هستند كه قابل انعكاس در رسانه‌های مختلف از جمله وبلاگ‌های دیگر، سایت‌های خبری، روزنامه‌های مكتوب و یا بسیاری از كتاب‌ها، پایان نامه‌ها و مراجع دیگر هستند. مواردی از سرقت مطالب وبلاگ‌ها در مجله‌ها و نشریات رسمی‌ وجود دارد، همچنین چندی پیش مطلبی بدون اجازه از یكی از استادان دانشگاه در یكی از روزنامه‌های سراسری و پرتیراژ نقل شد كه به شدت اعتراض او را بر انگیخت، بنابراین اتفاقا اگر فضای وبلاگ فضای آزادی است، باید از مولف برای نقل مطالب او اجازه گرفته شود.»

این محقق و پژوهشگر وبلاگ‌ها تاكید كرد: « رعایت كپی رایت به این معنی نیست كه فقط منبع ذكر شود، كپی رایت جهانی می‌گوید كه اگر مطلبی از رسانه‌ای نقل قول می‌شود باید از صاحب اثر و مولف آن نیز اجازه گرفته شود مگر آن كه فردی بخواهد بخش‌هایی از مقاله را به آن " رفرنس " دهد.»

مدیر سایت " خبرنگار " گفت: « باز انتشار مطالب در وبلاگ‌های فارسی خطر بزرگی برای محتوای فارسی محسوب می‌شود. زیرا به تدریج تولید كنندگان اولیه از تولید محتوا خسته می‌شوند و آن را رها می‌كنند و دوباره وارد فضای سنتی می‌شوند.»

وی افزود: « در ایران ما به مرحله‌ای رسیده‌ایم كه باید برای موضوع كپی رایت حقوق و مقرراتی تدوین و از تولید كنندگان محتوا در فضای اینترنت به صورت عام و در فضای وبلاگ‌ها به صورت خاص حمایت شود.»

ضیایی پرور، تصریح كرد: « در هر عرصه‌ای كه اثری تولید می‌شود و باید به دنبال حقوق آن نیز بود، با توجه به این كه در بحث نرم‌افزارها و فضای سنتی مراجع قانونی برای حمایت از تولید كنندگان آن‌ها وجود دارد، ولی در مورد محتواهای اینترنتی و فضای مجازی، كپی رایت رعایت نمی‌شود.»

وی افزود: « در محیط مجازی در خصوص موضوع كپی رایت آن چنان دچار بلاتكلیفی و رها شدگی هستیم كه كاملا به ضرر فضای وبلاگ نویسی است و اگر این جریان ادامه داشته باشد، بسیاری از منابع اولیه‌ی تولید در وبلاگ‌های فارسی مجبور هستند كه آثار برجسته و فاخر خود را در فضای وبلاگ وارد نكنند و وبلاگ را به یك رسانه‌ی سطح پایین و غیر قابل اتكا تبدیل كنند و یا این كه به طور كامل این فضا را رها كنند و وارد محیط رئال و سنتی شوند.»

وی همچنین گفت: « اگر كپی رایت رعایت شود، آثار فاخر و فرهنگی و ادبی و علمی‌ و ژورنالیستی نیز می‌توانند وارد وبلاگ شوند.همچنین تمام كسانی كه مدافع كپی رایت هستند در دسته‌ی تولید كنندگان اولیه و دلسوزان تولید محتوا در اینترنت قرار می‌گیرند و كسانی كه مخالف رعایت كپی رایت هستند مصرف كنندگانی هستند كه می‌خواهند به هرطریقی آثار دیگران را بدون هزینه و اجازه و ذكر منبع منتشر كنند.»

ضیایی پرور اظهار كرد: « متاسفانه در بحث وبلاگ‌ها، هیچ مرجع قانونی برای ثبت لوگوها و اسامی ‌وبلاگ‌ها نیز وجود ندارد كه كسی نتواند به راحتی نام وبلاگ دیگری را برای وبلاگ خود انتخاب كند، همان طور كه مرجعی وجود دارد كه نام تكراری برای روزنامه‌ها ایجاد نشود، در محیط‌ها نیز باید این حق وجود داشته باشد كه اگر نامی‌به ثبت رسید،‌ دیگران وبلاگی را به همان نام ایجاد نكنند.»

وی در ادامه گفت: « باید مرجع ثبتی فراتر از سرویس دهندگان وبلاگ‌ها وجود داشته باشد كه مجری حقوق و بلاگ‌ها باشد. اكنون كه در حال وارد شدن به فضای حرفه‌ای در وبلاگ نویسی هستیم، برهم زدن قواعد بازی در این فضا باعث می‌شود افرادی كه حرفی برای گفتن دارند را از این فضا دور می‌كند، چون آن‌ها احساس می‌كنند فضای وبلاگ فضای پرهرج و مرجی است كه به راحتی زحمات آن‌ها را هدر می‌دهد.»

ضیایی پرور تاكید كرد: « همان طور كه در بحث تجارت الكترونیك، برای ثبت امضای دیجیتالی، یك مركز ثبت، اعطا و گواهی امضا باید تاسیس شود، در زمینه‌ی كپی رایت در محیط اینترنت نیز باید یك مرجع قانونی برای حمایت از افراد ایجاد شود. این به نفع تولید محتوای فارسی در اینترنت است كه كسی كه می‌خواهد وبلاگ را به سمت تخصصی، پژوهشی، آموزشی و علمی‌شدن پیش ببرد، مطمئن باشد كه كسی نمی‌تواند دستاوردهای او را به سرقت ببرد.»

وی افزود: « در عرصه‌های مختلف وبلاگ‌ها، محتواهای غنی وجود دارد كه صحیح نیست مطالب آ نها به آسانی به سرقت رود. بنابراین لزوم تاسیس نهاد ما فوق برای حمایت از حقوق وبلاگ نویسان در فضای سایبر ضروری است.»

ضیایی پرور گفت: « عدم رعایت كپی رایت بیشتر درباره‌ی دسته‌ی اول تولید كنندگان محتوا در وبلاگ‌ها رخ می‌دهد. زمانی كه در زمینه‌های مختلف علمی‌، با موج جدیدی از رویكرد صاحبان علم و اندیشه به سمت وبلاگ نویسی رو به رو هستیم. باید از آن‌ها حمایت شود،‌ در غیر این صورت دچار سقوط محتواهای ارزشمند در محیط وبلاگ‌ها می‌شویم.»

وی اظهار داشت:« سلیقه‌ی ایرانیان طوری است كه همه چیز را " قفل شكسته" و مصرف با نقض كپی رایت می‌خواهند،‌ در فضای تولید محتوا نیز همین گونه است، بنابراین باید قواعدی درفضای وبلاگ‌ها در خصوص بحث كپی رایت حاكم شود كه انگیزه‌ی وبلاگ‌نویسان برای كارهای بعدی را از آنان نگیرد.»

::به نقل از ایسنا::

ثانيه
خجسته
روزنامه ايران
سروش
علامه طباطبايي
مركز رسانه ها