|
عضو هیات علمی دانشگاه تهران معتقد است: به طور طبیعی كاركردهای رسانهی خصوصی با رسانهی دولتی متفاوت است و هر یك مزایا و معایب خاص خود را دارند.
دكتر اعظم راودراد، در تشریح تفاوت رسانههای خصوصی و دولتی اظهار داشت: به عنوان نمونه یكی از معایب رسانهی دولتی این است كه بیشتر در ارایهی اخبار و اطلاعات یك جانبه عمل میكند و به سرعت اخبار را در اختیار مخاطبان قرار نمیدهند.
او ادامه داد: درواقع این امر به دلیل این كه رسانهها به بودجهی دولت وابسته هستند، نشات میگیرد؛ چرا كه آنها مجبورند بر اساس منافع و مصالح دولت پیش بروند؛ بنابراین صرف هزینههای بسیار برای یك رسانهی دولتی و اعتماد نداشتن مخاطبان به اخبار این رسانهها ازجمله نقاط ضعف آنها به شمار میآید.
این مدرس ارتباطات ادامه داد: از سوی دیگر، وقتی دولت رسانهای را در اختیار دارد، میتواند به مصالح عمومی بیشتر توجه كند، یعنی تولیدات رسانهیی را به نحوی تهیه كنند كه طیف وسیعی از مخاطبان جامعه را تحت پوشش قرار دهند؛ بنابراین رسانهی ملی، باید طوری عمل كند كه تمامی مخاطبان جامعه بتوانند از آن استفاده كنند و حداقل به بخشی از نیازهای آنها پاسخ دهند؛ چراكه این رسانه در شكل ایدهآل به دنبال كسب سود نیست بلكه وظیفه دارد همبستگی و وفاق اجتماعی در میان افراد یك جامعه ایجاد كند.
راودراد در ادامه به مزایا و معایب رسانهی خصوصی اشاره كرد و گفت: بودجهی رسانهی خصوصی دیگر از طریق دولت تامین نمیشود، بلكه دولت تنها میتواند كمكهایی را به شكل یارانه در اختیار این رسانهها قرار دهد و از این رو محل درآمد این رسانه از طریق آگهیهای تجاری و سرمایههای مشخص گردانندگان آن است.
او افزود: هدف اولیهی رسانهی خصوصی جذب مخاطب است؛ چراكه وقتی مخاطبی نداشته باشند نمیتوانند حیات رسانهی خود را حفظ كنند، بنابراین مخاطب است كه تعیین میكند برنامهها با چه محتوا و سمت و سویی تولید شوند؛ در واقع خواستهها و نیازهای مخاطب در اولویت قرار دارد.
این مدرس ارتباطات ادامه داد: ویژگی دیگر رسانهی خصوصی وابستگی بسیار آن به آگهیهای تجاری است؛ در حقیقت حیات این رسانه بدون آگهی امكانپذیر نیست؛ بنابراین وابستگی به مخاطب و نهادهای بزرگ اقتصادی ازجمله نقاط ضعف رسانهی خصوصی به شمار میآید.
راودراد با اشاره به این كه آزادی بیان و طرح دیدگاههای مختلف در جامعه از مزایای رسانهی خصوصی است، گفت: تضارب آراء و تكثر دیدگاهها بیشتر در حوزهی كاری رسانهی خصوصی است؛ چراكه این رسانهها از دولت یا سازمانهای وابسته به آن بودجهای دریافت نمیكنند كه نگران ادامهی فعالیت خود باشند، البته نباید این امر را انكار كرد كه كنترل رسانهی خصوصی كاملا در اختیار خود این رسانه نیست، بلكه وجود آن تا حدودی وابسته به سرمایهداران و مخاطبان است.
این مدرس دانشگاه در پایان در مقایسهی كلی رسانههای دولتی و خصوصی تصریح كرد: وجود رسانهی دولتی و خصوصی در كنار یكدیگر در هر جامعهای لازم است؛ چرا كه وقتی تنها رسانهی دولتی در جامعه رشد كند، دیگر رقابت در میان رسانهها به وجود نمیآید و در نتیجه محتوای رسانهها از كیفیت مطلوبی برخوردار نیست و برای مخاطبان نیز بود و نبود این رسانه فرقی نمیكند.
او افزود: از سویی، اگر در جامعهای تنها رسانههای خصوصی وجود داشته باشد به طور حتم منافع صاحب سرمایه حفظ خواهد شد و مشخص است بر سر اهالی آن جامعه چه خواهد آمد، اما زمانی كه رسانههای دولتی و خصوصی در كنار یكدیگر در یك جامعه فعالیت كنند و رقابت سالمی میان آنها به وجود آید و هر دو در جهت پاسخگویی نیاز مخاطب و افزایش سطح عمومی جامعه حركت میكنند.
::به نقل از ایسنا::
|